The Unofficials, een energieke 4-mans formatie met zijn roots liggend in het Limburgse Geleen. Na het winnen van dé bandwedstrijd van het GHC blijft de band groeien en staat een jaar later in de Limburgse finale van Kunstbende.

‘Vette sound, lekkere nummers en zeer talentvolle muzikanten in één band’ stond in een van de juryrapporten. Na vele live optredens, drie bloedstollende voorrondes en 30 bands achter zich gelaten mogen ze zich de winnaar van Podiumvrees 2011 noemen en openen daarmee Mama’s Pride. 

De band bestaand uit Luc Heerkens (basgitaar), Paul Simonis (gitaar), Dinand Claessens (drum) en Vincent Werner (zang, toetsen) begon met covers maar is nu vooral hard aan eigen nummers aan het werken, die bestaan uit zowel bluesnummers als stevigere rock nummers.

The Unofficials, opgericht zomer ’09, laten zien dat je na het switchen van bandmember nog zeer zeker een pakkende gig kunt spelen! Met grote voorbeelden als Wolfmother, ACDC, Deep purple creëren ze een eigen sound die voor een vette en dynamische show zorgt, waarin het hammond orgel en pakkende gitaarriffs een belangrijke rol spelen.

http://hyves/theunofficials

The London-based band, Electric Litany, spent three years writing and rehearsing in derelict public buildings.

Using an abandoned church in North London, the 4-piece post rock band recorded its 13-track debut album within three days. After mixing in Athens and mastering in Abbey Road, How to be a Child and Win the War.

Rising from the ashes of a lo-fi culture, the album features themes of reminiscence and social revolution. Robotic rhythms, eerie vocals and dynamic guitars merge with prayer-like silences and lonesome lyrics.

The album faced unprecedented critical acclaim from press in Greece where it has been released and received excellent feedback from well-known artists. Having created its own niche audience, the band has performed live in eclectic Greek venues and music festivals.

The band has a strong online presence; with over 80,000 views of the video for the song ‘tear’ and hundreds of videos from live shows.

The band consists of Alexandros Miaris (vocals, guitars, piano, synths, cello), Richard Simic (drums percussion), Benjamin Prince (synths) and Alex Deligianidis (bass).

Sharing rain-scented daydreaming and the tenacious Mediterranean moonlight, Electric Litany sings of anarchy and social revolution.

http://www.electriclitany.com/

Vlielandse nachten zijn donker. Een zegen voor de Arttrail@Night, want de kunstprojecten krijgen zodoende alle ruimte om te schijnen. Samen met GEM-frontman Maurits Westerik, zoeken we ons een weg door het bos. Met regelmaat laat de zanger zich een ‘te gek’ of ‘gaaf hoor’ ontvallen.

Van de Arttrail is het slechts een kleine stap naar Hunters Go Hungry. Want niet alleen is het de titel van de nieuwe GEM plaat, ook is het een kunstproject waarin de muziek vertaald is door ontwerper Bas Koopmans. Westerik vertelt: “Bas reageerde meteen enthousiast en vertelde dat hij zichzelf ook als een hunter ziet; iemand die altijd op zoek is naar nieuwe ideeën en invalshoeken. Hij kwam vervolgens met het idee om de muziek te visualiseren en die juttochten in het echt te gaan doen.” Het resultaat daarvan is terug te zien in het artwork van het nieuwe album.

Koopmans mag dan wel de muziek vertalen naar beeld, Westerik gebruikt op zijn beurt regelmatig beelden en foto’s om zich te laten inspireren tot nieuwe titels of invalshoeken voor zijn muziek. Zo gaat Easy To Review heel letterlijk over het idee dat beelden die je onderweg opslaat, later misschien pas een betekenis krijgen. “Het is niet zo dat ik hele schilderijen aan het schetsen ben in mijn teksten,” vertelt de zanger, “maar bepaalde zinsneden slaan wel degelijk op foto’s en beelden die ik heb verzameld.”

Veel van die zinsneden gaan ook over het onderweg zijn en over het reizen, iets wat volgens Westerik met de jaren meer en meer is gegroeid. "Eerst was het meer met de band het rock & roll ding van onderweg zijn, maar met deze plaat is het meer vanuit mezelf.” Hij beaamt dan ook dat het nu meer om de reizende ziel gaat in plaats van het daadwerkelijke reizen van de band, iets waarmee de beelden en het reizen ineens een hele andere rol zijn gaan spelen in de muziek.

In de periode tussen New (2008) en Hunters Go Hungry is er veel veranderd. Zo vertrokken na de bijbehorende tour nagenoeg alle bandleden, ging Westerik vervolgens met Anne Soldaat op tournee en mocht hij in het kader van In A Cabin With tien dagen naar IJsland om daar als The Giants of Húsavik een plaat op te nemen met Jason Kohnen van Bong-Ra. “Wat ik met The Giants heb gedaan was natuurlijk te gek”, blikt Westerik terug. “Die sfeer, IJsland en dan met zijn tweeën in tien dagen alles schrijven en opnemen.” Het was mede daar dat hij ontdekte dat hij meer met zijn stem kon doen.

Meer dan ooit liet Westerik zich voor Hunters Go Hungry inspireren door zijn eigen platenkast. Zo hielpen onder andere Tom Petty, David Bowie, Lou Reed, Elvis Costello en Bob Dylan hem zichzelf te verbreden. Met name David Bowie bleek de GEM zanger te inspireren om meer met zijn stemgeluid te doen. “Ik vind het bijzonder hoe hij meerdere persoonlijkheden weet te bezingen en daar wilde ik graag in experimenteren. Je kunt wel zeggen ontzettend standvastig te zijn, maar toch heb je altijd en bepaalde twijfel of gevoel dat je tot iets anders leidt. Dat wilde ik met de verschillende manieren van zingen proberen te verwoorden.”

Terwijl we het einde van de Arttrail naderen, vertelt Westerik dat bovendien het spelen in de live band van Anne Soldaat hem bijzonder goed heeft gedaan. De voormalige Daryll-Ann gitarist bracht hem veel bij over het proces van liedjes schrijven en het spelen van akkoorden. “Anne is in de muziek altijd wel een soort vaderfiguur voor mij geweest," zegt Westerik, “en ik zal dan ook nooit ontkennen dat hij me onwijs veel heeft geholpen."

Hunters Go Hungry is uiteindelijk een samensmelting geworden van reizen, belevenissen, beelden en andere inspiratiebronnen waarin Westerik zich van zijn meest veelzijdige kant laat zien. Daarmee is GEM meer Maurits Westerik dan ooit.

http://gemunited.tumblr.com/

Het debuutalbum van The Crookes draagt de titel Chasing After Ghosts. Het viertal uit Sheffield start hiermee zijn eigen nieuwe romantische stroming in de Britse popmuziek.

Chasing After Ghosts is een plaat over volwassen worden. Zanger George Waite bezingt eenzaamheid, angst een pijn. De perfecte soundtrack voor een opgroeiende tiener, voor wie de echte wereld zich langzaam ontvouwt.

Pessimistisch komt de plaat echter niet over: nummers als Godless Girl, Bloodshot Days en Carnabation Charms zijn aanstekelijk, dansbaar en laten de luisteraar achter met een opgewekt en tevreden gevoel.

Het album ademt een nostalgisch geluid. Een dikke knipoog naar jaren vijftig rock-‘n’-roll, maar ook naar de opkomende indie van de jaren tachtig. Dit viertal heeft duidelijk veel naar de hartbrekende tonen van The Smiths geluisterd.
Daarnaast laat The Crookes ook de culturele stroming ‘kitchen sink drama’ in zijn muziek doorklinken. De boeken van Alan Sillitoe, Evelyn Waugh en zelfs D.H. Lawrence zorgden voor de nodige invulling van de liedjes.

The Crookes gooit zijn liefde voor romans, kunst, dramatiek en muziek bij elkaar en knutselt daar een eigen romantische, Britse muziekstroming van. Dansbaar en fris, maar tegelijkertijd verantwoord en vol zelfvertrouwen.

Het Britse The Crookes bestaat uit vier pantalon- en blousedragende jongemannen, van het soort dat ook het hart van je oma verovert, ondanks hun status van rock-'n-rollmuzikant. Het zijn aardige jongens die fijne swingende rock-'n-rollliedjes spelen.

Het debuutalbum van The Crookes draagt de titel Chasing After Ghosts. Het viertal uit Sheffield start hiermee zijn eigen nieuwe romantische stroming in de Britse popmuziek. Het album ademt een nostalgisch geluid. Een dikke knipoog naar jaren vijftig rock-‘n’-roll, maar ook naar de opkomende indie van de jaren tachtig. Dit viertal heeft duidelijk veel naar de hartbrekende tonen van The Smiths geluisterd. Daarnaast laat The Crookes ook de culturele stroming ‘kitchen sink drama’ in zijn muziek doorklinken. De boeken van Alan Sillitoe, Evelyn Waugh en zelfs D.H. Lawrence zorgden voor de nodige invulling van de liedjes.

The Crookes gooit zijn liefde voor romans, kunst, dramatiek en muziek bij elkaar en knutselt daar een eigen romantische, Britse muziekstroming van. Dansbaar en fris, maar tegelijkertijd verantwoord en vol zelfvertrouwen

http://www.thecrookes.co.uk

The story begins when Canadian-born (Vancouver), Netherlands-reared Carol van Dyk was hired as the live-sound mixer for the celebrated underground band de Artsen (the Doctors). Bunskoeke and Visser were already members, Dubbe was their roadie and the musical side project in which all four friends participated became Bettie Serveert. (Since you ask, the name means "Bettie to serve" after Dutch tennis player Bettie Stöve, who lost the Wimbledon Ladies Final in 1977).
After a false start in 1986 when they dissolved after only one gig, the band reformed in 1990 and quickly caught the ear of Matador, Brinkman and 4AD's Guernica label for whom they kindly agreed to record their first album 'Palomine'. Carol van Dyk's seductive voice, Peter Visser's emotional guitar playing and the band's bittersweet melodies and a cool cover of Sebadoh's 'Healthy Sick' made for an impressive debut, which endeared them immediately to the press.
With its mournful, desolate feel, and Carol's typically striking lyrics, Bettie Serveert had served an ace. A full year later in January 1995 the band recorded their second album 'Lamprey', which was hailed by Melody Maker as the most tangled, desolate, real life guitar sound of the year.
After extensive touring with the likes of Belly, Dinosaur Jr, Buffalo Tom, Superchunk, Come and Jeff Buckley, the band soon climbed to the top of the indie underground with their unique and unmistakable heavy sweet guitar sound.
1997 saw the return of Bettie Serveert in fine form with the release of the long awaited third album 'Dust Bunnies'. It was the first time the Betties benefited from the studio guidance of producer Bryce Goggin, who's past credits include Pavement, Come, John Zorn, Kim Deal, Lemonheads and Spacehog. It was also the first Bettie Serveert disc that was recorded entirely within the United States, at Bearsville studio in scenic Woodstock, New York.
After touring with Wilco, Counting Crows and Wallflowers, Berend Dubbe left the band early 1998 and was replaced by Reinier Veldman, former drummer of De Artsen.
In 2000 Bettie Serveert started their own label, Palomine Records.
Then, after a period of relative radio silence, Bettie Serveert entered the new millennium with Private Suit, their first studio album in two years. Produced by John Parish of PJ Harvey fame, they managed to deliver an intriguing album of almost majestic beauty.
Then in 2001, the band decided to take a break.
After a year of relative silence the band returned with 'Log 22' in March 2003. Their newfound freedom and Peter's 16-track home recorder made for a veritable sonic trip. The CD was recorded in Peter's living room and at the E-Sound studio in Weesp and was mixed in Belgium.
After extensive touring from March until November 2003 in the Netherlands, Belgium, Germany and USA, they received their first gold record for their CD 'Palomine' in the Netherlands.
March 2004 they played at SWSX in Austin, Texas and toured the East coast of the USA. By April they recorded tracks at the IJland Studio in Amsterdam. On October 9th their 6th CD 'Attagirl' was released in the Benelux, Germany, USA, Canada and Japan.
Summer 2006 they celebrated their 15th birthday, releasing a new semi-acoustic CD & their first DVD 'Bare Stripped Naked'. Between 2006 and 2008 they toured in the USA, Canada, Germany and Spain and did a long theatre tour in the Netherlands.
Between April 6 and 10 2009 the Betties were in the La Chapelle Recording Studios in Belgium, recording a CD with Joppe Molenaar (of the Dutch band Voicst) as their special guest on drums. On their new CD which is called 'Pharmacy of Love', the band finds itself 'back to basic': capturing their raw, contagious energy people have come to know from their many live performances trough out the years. 'Pharmacy of Love' promises to be their loudest CD so far.
18 years and 8 previous Bettie Serveert albums (including their 1998 limited edition set of Velvet Underground covers, Venus In Furs) have passed since Bettie Serveert first formed in Amsterdam, yet they continue to evolve.
Their 9th CD 'Pharmacy of Love' will be in the shops in the Benelux on January 11th 2010 (distributed by PIAS), followed by a tour in the Netherlands and Belgium.

http://www.bettieserveert.com/